Legenda o Graalu

Emma Jung (1882–1955), żona twórcy psychologii analitycznej Carla Gustava Junga, i Maria-Louise von Franz (1915–1998), jego wieloletnia współpracowniczka i bliska koleżanka, spędziły na pisaniu tej książki ponad 30 lat. Z jungowskiej perspektywy obie badaczki analizują liczne materiały legend o Graalu. Podobnie jak głęboka symbolika alchemii, te folklorystyczne fantazje i ich symbolika przedstawiają istotne, nieświadome procesy psychiczne. W centrum uwagi autorów książki znajduje się przede wszystkim dzieło średniowiecznego francuskiego poety Chrétiena de Troyes, odkrywcy romansu dworskiego i twórcy najstarszej znanej kompilacji o Graalu. Wiara w magiczny artefakt, który przynosi zdrowie i dobrobyt, ukryty w trudno dostępnym kraju, w zagubionym zamku ciężko chorego Króla, budzi nieprzerwany interes szerokiej publiczności przez już osiem wieków. Archetypiczny motyw poszukiwania skarbu wchodzi w dziwną interakcję z dramatem drogi krzyżowej Syna Bożego: według tradycji, święty skarb to naczynie, w które Józef z Arymatei zebrał przelaną krew Jezusa Chrystusa. W ten sposób opowieść o Graalu oświetla nie tylko fundamentalne ludzkie problemy, ale także tragiczne wydarzenia, które formują tło kultury chrześcijańskiej. Dzięki takiemu paradoksalnemu syntezowi historia o rycerzach pragnących napić się z cudownego kielicha do dziś pozostaje żywym zjawiskiem literackim.