Prawo marzyć. Eseje o estetyce

W dwudziestu sześciu tekstach o estetyce pośmiertnie wydanego zbioru Gastona Bachelarda (1884–1962) — francuskiego filozofa, „dającego sobie prawo do marzeń” i „zanurzającego się w medytacyjnej marze o naturze rzeczy”, — odnosi się do przestrzeni aktywnej wyobraźni, znajdując ją nie tylko w sztuce wizualnej (Monet, Chagall, Flocon i inni), poezji i prozie (Rimbaud, Poe, Balzac i inni), ale także w snach, radiu, spokoju i samotności. W jego marzeniach słychać wezwanie żywiołów i logosfery, ożywa magia maski i „żelazny kosmos”, otwierają się głębokości psychologiczne „podręcznika samotności”. Przeplatając subtelną analizę myślenia marzącego z egzystencjalnymi, dynamicznymi, powietrznymi marzeniami, marzeniami o atramencie, sile, kamieniu, marzeniami o ciszy i muzyce, Bachelard stwierdza to nieodłączne prawo człowieka do integralności i głębokiej wspólnoty z naturą.