Fantastyczne bestie naszego podświadomości. Jak potwory pomogły nam stać się ludźmi

Dla wszystkich, którzy kiedykolwiek bali się ciemności i zastanawiali się, dlaczego tak chętnie oglądamy filmy grozy i opowiadamy starożytne mity o smokach.

Potwory zawsze były z nami, ponieważ to my sami. A dokładniej, to, czym odmawiamy sobie bycia.

Opierając się na obszernym materiale — od „Eposu o Gilgameszu” i „Beowulfa” po psychoanalizę i biologię ewolucyjną — historyk Nathalie Lawrence bada ikoniczne obrazy. Rogaty szaman, wendigo, jeżozwierz, smok, dinozaur, minotaur i Meduza Gorgona ukazują się nie tylko jako postacie z opowieści grozy, ale jako archetypy, przez które nauczyliśmy się radzić sobie z chaosem, określać granice „swojego” i „obcego” oraz dogadywać się z „bestią” w sobie. Dowiemy się, jak zmieniało się postrzeganie potworów wraz z rozwojem nauki: dlaczego w XVII wieku uczeni brali wypchane pangoliny za diabły, kiedy kobiety-boginie płodności zaczęto łączyć z wężami i jak dziki Grendel z staroangielskiego eposu stał się ekologicznym strażnikiem w nowoczesnej literaturze. Autorka pokazuje, jak wyobraźnia pomaga ludzkości radzić sobie z koszmarami rzeczywistości. Od pierwotnego strachu przed dziką naturą do bomby atomowej — zawsze przedstawiamy nasze koszmary jako coś łuskowatego i kłującego.