Medytacje kartezjańskie

W tym dziele Husserl podejmuje próbę systematyzacji fenomenologii w formie neokartezjanizmu, a częściowo, w piątej medytacji, — leibnizjanizmu. Metodyczne wątpliwości Kartezjusza zastępowane są ścisłym przeprowadzeniem redukcji fenomenologicznej, która ma na celu otwarcie sfery transcendentalnej subiektywności jako nieskończonego pola pracy konstytutywnej, tzn. ustalania sensu wszelkiego rodzaju przedmiotowości. Aby odrzucić oskarżenia o solipsyzm, w piątej medytacji Husserl podejmuje próbę opisania struktury doświadczenia Innego, tzn. konstytucji wychodzącej poza własną sferę świadomości danego Ja. Podejmowana jest próba określenia konstytutywnych podstaw różnych wspólnot monad: od pary do ludzkości. Różnego rodzaju wspólnoty rozpatrywane są jako źródła konstytucji sensu obiektywnego świata i obiektywnego poznania.