Artyści muszą się zjednoczyć. Współautorstwa 1978–2016

Współautorstwa 1978–2016

Druga książka rozmów artysty Wadima Zacharowa z filologiem i współautorką wielu projektów Marią Porudomińską poświęcona jest licznym współautorstwom Wadima z uznawanymi moskiewskimi artystami koncepcyjnymi Igorem Łuckiem, Wiktorem Skersem, Nadieżdą Stółpową, Jurijem Albertem, Siergiejem Anufriewem, Pawłem Peperschtejnem, Andriejem Monastyrskim, Jurijem Lejdermanem, Iwanem Czujkowem i Sabiną Hensgen od 1978 do 2009 roku. W książce mowa jest również o współpracy z kompozytorem Iwanem Sokołowem (1997–1998, 2006–2007) oraz doświadczeniu pracy z niemieckim artystą Niklasem Nitschke (2010–2016).

Istota i sens tego wydania – pokazać nieograniczony strumień eksperymentów w sztuce, które często realizowane były równolegle, a czasami wbrew głównej działalności twórczej Zacharowa, opisanej w pierwszej książce – «Artysta musi myśleć!». Bez tych eksperymentów, niezależnie od tego, czy się udały, czy nie, trudno sobie wyobrazić pełnoprawną twórczość. Współautorstwo – metoda wyjścia z autorskiego impasu, odchylenie w stronę od wydeptanej drogi. W tej książce staramy się mówić o przetrwaniu pojęcia «wolność» w wspólnych laboratoriach twórczych. Zdaniem Wadima Zacharowa, współautorstwo – to najdemokratyczniejsza metoda twórcza, jaką można sobie wyobrazić. Oferuje znacznie szerszą paletę dla twórczości niż zamknięte na siebie praktyki. ALE! Współautorstwo, jak silny narkotyk, może prowadzić do hospitalizacji.