Dlaczego kultura ciągłej zajętości i dbałości o siebie sprawia, że jesteśmy zestresowani, napięci i wypaleni - i jak się od tego uwolnić

Dlaczego kultura ciągłej zajętości i dbałości o siebie sprawia, że jesteśmy zestresowani, napięci.
Dziś sukces mierzy się nie tylko osiągnięciami zawodowymi, ale także tym, jak wyglądamy. Musimy być nie tylko produktywni i efektywni, ale także świadomi, szczupłe, zadbane, zdyscyplinowane - pić... ciepłą wodę z cytryną rano, czytać jedną książkę w tygodniu, poświęcać czas sobie: biegać, uprawiać jogę lub chodzić na siłownię, stylowo wyglądać, odwiedzać psychologa lub zajmować się praktykami duchowymi. Ale jednocześnie nie wiadomo, jak to wszystko ogarnąć. Świat jakby szepcze nam: "Musisz się starać jeszcze bardziej. Weź się w garść. Wszystko zależy tylko od ciebie". A jeśli się nie udaje - znaczy, że z tobą coś jest nie tak. W erze mediów społecznościowych to odczucie tylko się nasila. Nieskończenie porównujemy się do cudzych zdjęć, nie zdając sobie sprawy, ile filtrów, retuszu i starannie dobranych kątów kryje się za idealnymi kadrami. Przekonuje się nas, że "normalni" ludzie żyją według harmonogramu, zawsze są w doskonałej formie, pełni motywacji i wyglądają tak, jakby zajmowali się tylko sportem i psychoterapią.
Na tym opierają się całe przemysły. Sprzedają nam programy, diety, aplikacje, maratony - wszystko, co rzekomo ma nas przybliżyć do "lepszej wersji siebie". Ta książka proponuje, aby zrobić pauzę i zastanowić się: czy rzeczywiście dążenie do ciągłej efektywności i doskonałości doprowadzi nas do harmonii i szczęścia? Zmęczenie to nie oznaka słabości, a ważny sygnał wskazujący na konieczność przemyślenia swoich priorytetów. Utrzymanie wizerunku "udanej osoby" na skraju swoich możliwości - jest niemożliwe, a i niepotrzebne. "Wyobrażenie sobie życia, w którym nie goni się za nierealistycznymi standardami, jest przerażające lub wręcz niemożliwe.
Jednak w rezultacie zyskujesz wolność myślenia samodzielnie, wydawania swojego czasu i pieniędzy tak, jak uważasz za stosowne, i przebywania w harmonii ze sobą, nawet jeśli zewnętrzny świat próbuje udowodnić, że tak nie jest". Paula Friedman-Diamond