"Pierwszy tom dwutomowego dzieła „Kapitalizm i schizofrenia” został wydany w 1972 roku. Filozof Gilles Deleuze i psychoanalityk Félix Guattari podjęli próbę sformułowania nowego świata — świata po tym, jak nowoczesne idee i nadzieje zostały zdeptane w wyniku straszliwej wojny, świata,...
w którym ideologia komunistyczna nie przyniosła oczekiwanego jedności i równości, świata, który poznał, co to jest faszyzm… „Anty-Edyp” znajduje się na styku marksistowskiej krytyki społeczeństwa kapitalistycznego oraz krytyki psychoanalizy Zygmunta Freuda. Rodzina „edypowska” jest przez autorów rozpatrywana jako agent represyjny — zniekształcone środowisko, w którym dziecko uczy się kochać tych, którzy je tłumią, by następnie przenieść tę miłość na figurę represyjnego państwa — wkomponować się w dominujący porządek produkcji i reprodukcji społecznej. I jeśli taka rodzina funkcjonuje jako organizująca zasada społeczeństwa, nieuchronnie prowadzi to do wewnętrznej kolonizacji — „Edyp” tłumi swobodną grę pragnienia w każdym z nas. Deleuze i Guattari pokazują, że pragnienie nie wynika z braku lub potrzeby — przeciwnie, jest siłą wytwórczą ekonomii, a to właśnie tę siłę próbuje ujarzmić kapitalizm, by postawić ją na służbę swojego głównego prawa: nieskończonemu pomnażaniu kapitału. Tekst „Anty-Edypa” jest polifoniczny — przez co nie pozwala w pełni się przywiązać. To ogromna synteza idei, wokół której zbudowany był powojenny dyskurs Europy — książka, która w dużym stopniu stała się przewartościowaniem, podsumowaniem i szczytem filozofii XX wieku."
"Pierwszy tom dwutomowego dzieła „Kapitalizm i schizofrenia” został wydany w 1972 roku. Filozof Gilles Deleuze i psychoanalityk Félix Guattari podjęli próbę sformułowania nowego świata — świata po tym, jak nowoczesne idee i nadzieje zostały zdeptane w wyniku straszliwej wojny, świata, w którym ideologia komunistyczna nie przyniosła oczekiwanego jedności i równości, świata, który poznał, co to jest faszyzm… „Anty-Edyp” znajduje się na styku marksistowskiej krytyki społeczeństwa kapitalistycznego oraz krytyki psychoanalizy Zygmunta Freuda. Rodzina „edypowska” jest przez autorów rozpatrywana jako agent represyjny — zniekształcone środowisko, w którym dziecko uczy się kochać tych, którzy je tłumią, by następnie przenieść tę miłość na figurę represyjnego państwa — wkomponować się w dominujący porządek produkcji i reprodukcji społecznej. I jeśli taka rodzina funkcjonuje jako organizująca zasada społeczeństwa, nieuchronnie prowadzi to do wewnętrznej kolonizacji — „Edyp” tłumi swobodną grę pragnienia w każdym z nas. Deleuze i Guattari pokazują, że pragnienie nie wynika z braku lub potrzeby — przeciwnie, jest siłą wytwórczą ekonomii, a to właśnie tę siłę próbuje ujarzmić kapitalizm, by postawić ją na służbę swojego głównego prawa: nieskończonemu pomnażaniu kapitału. Tekst „Anty-Edypa” jest polifoniczny — przez co nie pozwala w pełni się przywiązać. To ogromna synteza idei, wokół której zbudowany był powojenny dyskurs Europy — książka, która w dużym stopniu stała się przewartościowaniem, podsumowaniem i szczytem filozofii XX wieku."
Bądź pierwszym, który dowie się o naszych aktualnych rabatach, ofertach i nowych produktach!
Check icon
Dodano do koszyka
Check icon
Dodałeś do ulubionych
Wyprzedane
Produkt jest obecnie niedostępny na magazynie.
Dostępny
Produkt dostępny na magazynie. Dokładny termin dostawy otrzymasz od operatora po potwierdzeniu zamówienia.
Na zamówienie
Produkt dostarczany jest bezpośrednio od wydawnictwa. Realizacja zamówienia trwa do 14 dni, dokładny termin dostawy otrzymasz od operatora po potwierdzeniu zamówienia.