Sztuka Japonii

"Jeśli chcesz narysować ptaka, musisz stać się ptakiem". Katsushika Hokusai Japonia jest małym, tajemniczym i nie zawsze zrozumiałym dla Europejczyków krajem, położonym na wyspach. Położenie geograficzne, cechy polityki państwowej i starożytne tradycje narodu doprowadziły do jej izolacji od innych krajów. Z tego powodu kultura i sztuka Japonii nabyły wyraźnie zaznaczone unikalne cechy, które mają szczególną przyciągającą moc w drzeworycie i malarstwie. Malarstwo Japonii należy do najstarszych i najbardziej zdumiewających form twórczości. Jak każda inna, ma długą historię, przedstawiającą długą drogę rywalizacji i splatania pierwotnych japońskich zasad, adaptacji zagranicznych pomysłów, zmiany szkół i stylów. To yamato-e i sumi-e, oraz jeden z najpopularniejszych kierunków japońskiej sztuki wizualnej okresu Edo – drzeworyt ukiyo-e. To cała plejada słynnych mistrzów, takich jak: Kano Eitoku, Kano Sanraku, Toyo Sesshu, Hishikawa Moronobu, Utamaro Kitagawa i Suzuki Harunobu, Katsushika Hokusai, Utagawa Hiroshige i inni. Ale niezależnie od tego, jak różnorodne byłyby środki wyrazu, szkoły i techniki malarstwa, istnieje jedna cecha, która łączy i odróżnia japońską sztukę od każdej innej – poszukiwanie harmonii między wszystkimi składnikami życia – oto, co chyba jest najbardziej charakterystyczne dla wszystkich kierunków sztuki Japonii. Dążenie do znalezienia tych najjaśniejszych akcentów, które najlepiej podkreślają indywidualność przedstawianego obiektu, niezależnie od sposobu przekazywania informacji, sprawia, że sztuka tego kraju jest zawsze aktualna i wszędzie.