Niedobór, niedola i straty, które ludność Rosji przeżywała między 1914 a 1921 rokiem – w okresie ostrej fazy kryzysu wewnętrznego, konfliktów politycznych i „długiej wojny światowej”, – były kataklizmiczne. Niedobór materiałów i żywności powodował problemy z wymianą rynkową, cenami i inflacją, produkcją i dystrybucją, co w ogóle destabilizowało całą politykę fiskalną państwa. Ale niedobór miał też stronę emocjonalną: kryzys gospodarczy ożywiał dyskusje o sprawiedliwości, poświęceniu i różnicach społecznych, wiążąc je z troskami związanymi z sferą „wrażliwości na żywność” oraz lękami dotyczącymi dobrobytu rodziny i społeczeństwa. Wykorzystując archiwalne dokumenty i źródła pierwotne, W. Rosenberg proponuje spojrzeć na to, jak najpierw carskie, a następnie liberalno-demokratyczne i bolszewickie reżimy bezskutecznie zmagały się z formami i konsekwencjami niedoboru. Według autora książki, badanie emocjonalnych aspektów, które ukrywają rzeczywiste konsekwencje głodu i ludzkich strat, dekodowanie historycznych emocji, a także zwrócenie uwagi na języki opisu, dzięki którym wydarzenia i uczucia uzyskują spójność, przyczynia się do lepszego rozumienia społecznych i kulturowych podstaw rewolucyjnych wstrząsów.
William Rosenberg – historyk, profesor honorowy wydziału historycznego Uniwersytetu Michigan, USA.
