Język tybetański należy do rodziny języków indochińskich lub jednosylabowych, do tej grupy, którą niektórzy językoznawcy nazywają himalajską, zaliczając do niej języki gajaruń, toču, manjakmanjak, takla, chorepa, kanawari, właściwie język tybetański, czyli bhotja, i bhotja-lo. Jednosylabowa zasada budowy nie występuje w nim w takiej czystości jak w języku chińskim i językach tai (syjamskim itd.); już w nim obserwuje się aglutynację, chociaż w dość słabej postaci, obok wewnętrznych zmian rdzeni czasownikowych, mających znaczenie aktualnej fleksji. Język tybetański pochodzi z tybetańsko-birmańskiej grupy językowej, a także, być może, jest dalszym krewnym chińskiego. W różnych lokalnych formach jest używany na tybetańskiej przestrzeni kulturowej, obejmującej właściwy Tybet, zachodnie obszary Chin oraz peryferyjne regiony od Ladakhu wzdłuż południowej granicy Tybetu do Bhutanu. Wraz z rozprzestrzenieniem się buddyzmu tybetańskiego, ten język zaczęli rozumieć również niektórzy członkowie mongolskiego Sanghi. Celem tej książki jest przyspieszone przedstawienie podstawowych elementów klasycznego języka tybetańskiego, aby uczniowie mogli sami wybierać interesujące ich teksty z ogromnej ilości materiałów pisemnych, które pozostają zarówno nieprzetłumaczone, jak i niebadane.
-medium.webp)
