Niemożliwa nagość

Wybitny francuski sinolog François Jullien (ur. 1951) w swojej książce «Niemożliwa nagość» (2000) wskazuje na zasadniczą, ale nieoczywistą różnicę między zachodnim a wschodnim światopoglądem: podczas gdy w europejskim sztuce od antycznych rzeźb po nowoczesną fotografię nagie ciało staje się fenomenem, nieodłącznym i zakorzenionym w kulturze, w Chinach Nagość jako filozoficzna i estetyczna kategoria jest niemożliwa. Jej pojawienie się sugeruje «morfologiczne» myślenie, dążenie do utrwalenia formy jako ucieleśnienia idei, to jest sama istota metafizyki, narodzonej w Grecji. W chińskiej kulturze forma, przeciwnie, rozumiana jest jako coś procesualnego, podatnego na zmianę, a zatem nie wymagającego zatrzymania wzroku na «nagim», a więc żywym ciele. Rozważając dzieła chińskiej grafiki i malarstwa oraz kontemplując niemożliwość Nagości, Jullien proponuje nową perspektywę w naszym wyobrażeniu o prawdzie, istnieniu i doznaniu zmysłowym jako takim.