Książka amerykańskiej historyk sztuki i krytyczki sztuki Suzanny Hudson (ur. 1977) poświęcona jest malarstwu — mediowi, który zajmuje centralne miejsce w klasycznej zachodniej sztuce, ale w dzisiejszym świecie postmedialnym jest tylko jednym z wielu równoprawnych środków wyrazu.
Analizując sztukę pierwszych dwóch dekad XXI wieku, autorka uwzględnia tę dualność: obraz jest rozpatrywany nie tylko jako dzieło rąk na płaskiej powierzchni, ale także jako narzędzie refleksji nad autorstwem, tożsamością artysty, historią i instytucjonalną strukturą sztuki, element instalacji, projektów koncepcyjnych oraz narzędzie wypowiedzi na aktualne tematy polityczne.
W centrum książki — różnorodność praktyk artystycznych wykorzystujących malarstwo: ilustrowany przegląd twórczości ponad dwustu artystów z całego świata przekonująco dowodzi, że obraz — dobry lub „zły”, figuralny lub abstrakcyjny, materialny lub wirtualny, oryginalny lub apropriowany — pozostaje doskonałą ramą lub areną dla nowatorskich poszukiwań w sztuce.