Historia szaleństwa w epoce klasycznej

Podstawą tej książki, będącej częścią ambitnego projektu «archaeologicznego» francuskiego teoretyka i badacza Michela Foucaulta (1926–1984), jest jego rozprawa doktorska, którą napisał, pracując przez kilka lat w szpitalach psychiatrycznych.

«Historia szaleństwa w epoce klasycznej» (1961) — to próba analizy i interpretacji przedstawień o istocie szaleństwa, które funkcjonowały w europejskiej kulturze XVII–XIX wieku, podjęta, aby obnażyć genealogię praktyki psychiatrycznej XX wieku.

Foucault, odnosząc się do średniowiecznych traktatów medycznych, ludowych wierzeń przeszłości i literackich obrazów, zadaje pytanie, jak zmieniało się wyobrażenie o szaleństwie i stosunek do niego w społeczeństwie. Jak szaleństwo stało się chorobą podlegającą specjalistycznemu leczeniu? Jak narodził się człowiek rozumny, biorąc się za sądzenie szalonego?