Rosyjska kuchnia na wygnaniu

“Rosyjska kuchnia na wygnaniu” — zbiór szkiców i esejów na tematy gastronomiczne, napisany przez Piotra Wajla i Aleksandra Genisa w Nowym Jorku w połowie lat 80-tych, — to w żadnym wypadku nie jest książka kucharska, chociaż praktycznie każdy z jej rozdziałów wieńczy prosty, ale elegancki i kolorowy przepis kulinarny. Przed nami — prawdziwy, sprawdzony przez czas i zgromadziwszy ogromną armię wielbicieli, literacki pomnik historii i kultury. Pomnik całej cywilizacji, która najpierw ukształtowała się na odległych brzegach dzięki wysiłkom “trzeciej fali” rosyjskiej emigracji, a potem w niezwykle organiczny sposób wtopiła się w świat i strukturę, które narodziły się w nowej Rosji. Wajl i Genis znowu i znowu zadziwiają czytelnika precyzją obserwacji i błyskotliwą erudycją. Ich szkice poświęcone są, jak staje się coraz jaśniejsze w miarę czytania, nie tyle rosyjskiej kuchni, ile samym Rosjanom (w najszerszym, “geopolitycznym” sensie tego słowa), rosyjskiemu życiu i rosyjskim czasom. A to, że każdy z tych dowcipnych esejów oferuje nam jeszcze i czysto gastronomiczne odkrycie, — dodatkowy prezent, przygotowany dla nas przez hojnym autorów.