Na krawędzi. Doświadczenie pustki z perspektywy psychologii głębi

Często występującym doświadczeniem zarówno analityka, jak i analizanda – jest doświadczenie pustki. Mówi się o nim na różnych etapie terapii i dotyczy przeżyć, które mają różne źródła. Czasami przeżycie pustki wiąże się z relatywnie ograniczonym aspektem psychiki, ale w innych przypadkach pustka wydaje się dużo bardziej globalna i zagraża pochłonięciem całej osobowości. W takim przypadku cała indywidualna psychika wydaje się być zagrożona zniknięciem z powodu możliwości rozpuszczenia się w niebycie. Przeżycie pustki może być wynikiem wczesnej niemożności zewnętrznych obiektów zaspokajania potrzeb rozwijającego się Ego, co prowadzi do prymitywnych lęków opisanych przez Winnicotta, lub może być skutkiem tego, że samo Ja wydaje się być zagrożone zniszczeniem, co może mieć większy związek z rozerwaniem osi Ja-Ja. W pierwszym przypadku mowa o strachu przed rozpadem, podczas gdy w drugim przypadku mowa o doświadczeniu żywego trupa, jakby jednostka była odcięta od swojego źródła życia. Co więcej, wtargnięcie pustki w świadome doświadczenie wielu z nas sugeruje, że jej pojawienie się jest nie tylko wynikiem ciężkiej traumy, ale także niezbędnym aspektem procesu indywidualizacji. Opierając się na pracach Junga i postjungianów, a także myślicieli psychoanalitycznych, takich jak Bion, Winnicott i Bick, jak również na poezji, mitologii i sztuce, oraz ilustrując te idee snami i innym materiałem czerpanym z własnej praktyki, autor stara się tutaj oświetlić niektóre z komór tej ogromnej przestrzeni.