Mykoła Jaremko – znany i wpływowy dziennikarz; człowiek, który kierował popularną stacją radiową sportową „Radio Sport” w jej złotych latach (2007 – 2013); redaktor naczelny pierwszego sportowego medium w kraju – gazety „Soviet Sport” (2016 – 2023), który przywrócił stary brand i tchnął w niego nowe życie; obecnie – redaktor naczelny redakcji sportowej kanału telewizyjnego „Moskwa 24”.. Autor ponad 20 książek o sporcie – łyżwiarstwie figurowym, hokeju, piłce nożnej, ruchu olimpijskim. Najbardziej kontrowersyjna książka – „Piłka nożna zabije Rosję”. Honorowy akademik Rosyjskiej Akademii Radia (RAR), adiunkt na wydziale komunikacji masowej i mediów w Finansowym Uniwersytecie przy rządzie Federacji Rosyjskiej, wielokrotny laureat Nagrody Narodowej „Radiomania”, Nagrody miasta Moskwy dla najlepszego dziennikarza roku i wielu innych. Jego śledztwa, materiały dziennikarskie, publicystyczne książki zawsze budzą bezwarunkowe zainteresowanie u czytelników. Niektórzy się nie zgadzają, niektórzy dziwią się, jak wcześniej o tym nie pomyśleli, ale obojętnych na pewno nie ma. Hokej na lodzie, lub, jak go na początku nazywano w prasie radzieckiej, kanadyjski hokej, był u nas zawsze popularny. Już przy pierwszym wyjeździe reprezentacji na mistrzostwa świata, przy pierwszym zwycięstwie nad Kanadyjczykami, mistrzowie hokeja stali się narodowymi bohaterami i powszechnie uwielbianymi postaciami. Zwycięstwami radzieckiej reprezentacji wszyscy się szczycili, a zawodników znali po imieniu praktycznie wszyscy miłośnicy sportu. Od początku lat 90. sytuacja się zmieniła: „złote” medale – wcale nie były w naszej kieszeni. A olimpijskie „złoto” odzyskaliśmy dopiero po 26-letniej przerwie. Ale czy to może sprawić, że odwrócimy się od drugiego co do popularności sportu w kraju? Kto w rzeczywistości rządzi hokejem w Rosji dzisiaj? Ile lat będzie trwało zawieszenie w międzynarodowych zawodach? Dlaczego wielu ekspertów mówi o degradacji popularnej gry? Autor osobiście spotkał się z ogromną liczbą aktywnych uczestników współczesnego świata hokeja. Rozmowy z nimi stanowiły pierwszą, „historyczną” część tej książki. Druga część – krytyczny punkt widzenia nieobojętnego