Teatr papierowy: nieproza

Swoją nową książkę Ludmiła Ulicka nazwała dość prowokacyjnie — nieproza. I to częściowo jest oszustwo, ponieważ zarówno scenariusze, jak i osobiste dzienniki, oraz wspomnienia i sztuki czytają się jako jednolite opowiadanie, którego tematem jest — życie jako teatr. Papierowy, nierozerwalny od pisarskiego rzemiosła.
«Rzeczywistość umyka. Coraz bardziej wyczuwalna staje się granica, i nagle odkrywamy, jak ważne są szczegóły osobistej przeszłości, ile wszystkiego dano — zarówno radości, jak i cierpień, i wiedzy. Wielki teatr życia, w którym najważniejsze, co pozostaje, — tekst. Zajmuję się tekstami. Co z nich jest istotne, a co nie, pokaże czas».
Ludmiła Ulicka