Japońska muzyka w epoce zmian: od izolacji do dialogu

Jak muzyka stała się narzędziem dyplomacji, oświaty, strategii wojennej i chrześcijańskiego kaznodziejstwa — od marszy wojskowych i pieśni szkolnych po hymny duchowe.

Książka japonisty Natalii Kłobukowej — to obszerne badanie procesów adaptacji zachodniej kultury muzycznej w Japonii w drugiej połowie XIX wieku, w okresie aktywnej modernizacji kraju za panowania cesarza Mutsuhito.
Epocha Meiji (1868–1912) — czas, kiedy Japonia stanęła przed wyzwaniem modernizacji: jak, przyjmując cudze, pozostać sobą? Trudne pytanie dotyczące wyboru dla każdej nacji w obliczu globalizacji, tak znajome czytelnikowi rosyjskiemu.
Autorka pokazuje, jak muzyka stała się narzędziem dyplomacji, oświaty, a nawet strategii wojennej — od marszy wojskowych i pieśni szkolnych po hymny duchowe.
W epoce konfliktów kulturowych i dyskusji na temat narodowego kolorytu książka proponuje odwołanie się do historycznej lekcji tolerancji i elastyczności: Japonia nie skopiowała Zachodu, lecz przyjęła go i zaadaptowała, tworząc nowy i niepodobny do żadnego innego fenomen kulturowy. To inspirujący przykład tego, jak można być otwartym na świat, nie tracąc swojej tożsamości kulturowej.
Doskonale skonstruowana ilustrowana publikacja stanie się wspaniałym prezentem i będzie interesująca dla wszystkich, którzy interesują się historią i kulturą Japonii, a także dla muzyków, studentów i wykładowców kierunków humanistycznych.