Miejsca sakralne, czyli święte, to przestrzenie lub obiekty cieszące się szczególnym kultem. Od najdawniejszych czasów człowiek nadawał otaczającemu światu boskie znaczenie. Święte miejsca stawały się miejscem bytowania zjawisk nadprzyrodzonych, zamieszkałych przez bóstwa, duchy przodków, stając się centrami świątynnymi. Miejsca sakralne odgrywały kluczową rolę w kształtowaniu samowiedzy narodów, łącząc je z boskim światem. Obiekty sakralnej archeologii, geografii i kulturoznawstwa – to archeologiczne, historyczne, geograficzne, religijne oraz przyrodniczo-kulturowe miejsca i zabytki dziedzictwa, w których można odnaleźć i rekonstrukować starożytne wiedze z zakresu historii sakralnej, geografii, religii, matematyki, astronomii, metrologii i innych starożytnych dziedzin „nauki” kapłańskiej. Göbekli Tepe, Stonehenge, Ziggurat Etemenanki w Babilonie, Pałac w Knossos, Świątynia Hery na Samos, Świątynia Delficka, Dąb Dodonański, Partenon Ateny Palady... O stu najbardziej znanych miejscach sakralnych starożytnego świata opowiada kolejna książka z serii.
