Słuchając hałasu i ciszy: filozofia sound art

Jak zmieni się nasze postrzeganie rzeczywistości i osądy na jej temat, jeśli wsłuchamy się w otaczający nas hałas i ciszę?

To pytanie jest nerwem badania szwajcarskiej teoretyczki Salomei Fögelin, poświęconego wszechstronnej analizie wsłuchiwania się i różnych manifestacji sztuki dźwiękowej drugiej połowy XX wieku – amerykańskiemu minimalizmowi, muzyce konkretnej, nagraniom terenowym, instalacjom dźwiękowym, rave'om i wielu innym. Opierając się na fenomenologii percepcji i krytycznej teorii, Fögelin ujawnia podstawy własnej myśli filozoficznej: według niej słuchanie może zaproponować nowe sposoby afektywnego poznania i odczuwania, a także odnowienie horyzontów istnienia, pełnego płynnych rezonansów, refrenów i echoicznych odbić.

Przed nami tekst, który stawia wyzwanie ustalonym akademickim schematom – niedokończoność i efemeryczność dźwięku wymagają szczególnego „sonornego” pisania, opierającego się racjonalnym zasadom. Mimo fragmentaryczności i dziwaczności rozważań Fögelin, to dzięki takiemu pisaniu i uwadze na obecność audio jesteśmy w stanie doświadczyć zdumienia przed obliczem świata.