Nowele mojego życia

Ta książka — to nie są wspomnienia, chociaż Natalia Sacs przypomina sobie wiele rzeczy i ludzi. „Podróż przez epizody jednego życia, zatrzymywanie się przy interesujących ludziach” — tak określiła gatunek swoich „Nowel”. Gatunek niezwykły, o którym nic nie napisano w podręcznikach literaturoznawstwa.
Natalia Sacs była osobą niezwykłą.
Urodziła się na początku XX wieku, „jeszcze za caratu”, i przeżyła cały złożony i czasami przerażający XX wiek prawie do samego jego końca. I nie tylko przeżyła — przetrwała wszystkie próby, wytrwała i nie poddała się. Wszystko, o czym marzyła, się spełniło: imię Natalii Sacs nosi teatr dla dzieci i młodzieży, który założyła w Ałmaty, oraz unikalny, nie mający analogów na świecie Dziecięcy Teatr Muzyczny w Moskwie na prospekcie Wiernadskiego.
„Od dzieciństwa uczono mnie dostrzegać interesujące rzeczy w każdym człowieku. … Ludziologia! Jakże to potrzebna nauka! … W sztuce teatru bez niej niczego się nie stworzy, nie potrafi się pociągnąć za sobą”
Każdy, kto przeczyta tę książkę, dostrzeże to wnikliwe zainteresowanie autorki otaczającymi ją ludźmi, uwagę poświęcaną im, próbę rozwikłania każdego, spostrzeżenia jego wyjątkowości, niepowtarzalności. A ludzie, których Natalia Sacs spotkała w swojej „podróży przez życie” — są równie nieprzeciętni, interesujący, barwni, jak ona sama; przyciągała na swoją orbitę tylko takich. To były Paustowski i Einstein, Staniślawski i Michaił Kołcows, Aleksiej Tołstoj i Siergiej Prokofiew i wielu, wielu innych.
„Nowele mojego życia” — to fascynująca lektura: to dokument epoki, opowieść o ludziach i wydarzeniach, a przede wszystkim, historia życia samej Natalii Sacs, historia, która jest stukrotnie ciekawsza od jakiejkolwiek powieści.