Pochodzenie niemieckiej dramatu barokowego

Książka Waltera Benjamina „Pochodzenie niemieckiej dramatu barokowego” (1928) — nieprzyjęta w swoim czasie przez naukowe środowisko dysertacja autora i jednocześnie jedno z najważniejszych estetyczno-filozoficznych dzieł minionego stulecia. Tutaj w pełni ujawnia się twórcza szczególność Benjamina, którą Hanna Arendt nazwała „myśleniem poetyckim”. Zespół zjawisk rozważanych przez Benjamina jest znacznie szerszy niż to, co zadeklarowane w tytule. Nie interesuje go litera niemieckiej dramaturgii XVII wieku, ale jej duch. Barok w analizie niemieckiego filozofa nagle okazuje się nie „aktualny” jako lustro współczesności, lecz jednym z możliwych odpowiedzi — przy czym rzadko trzeźwą i głęboką — na te pytania, które stanęły przed człowiekiem, który przeszedł i wciąż przeżywa tragiczne wydarzenia XX wieku.