Szukaj mnie w Rosji. Dziennik wschodniej niewolnicy w niemieckiej niewoli. 1942-1943

W 2005 roku ukazała się autobiograficzna książka Wiery Pawłowny Frolowej „Szukaj mnie w Rosji”. Wydana w skromnym nakładzie 500 egzemplarzy, książka natychmiast stała się rzadkością bibliograficzną: w solidnym tomie uwagę czytelników przyciągnęły dzienniki, które młoda Wiera prowadziła w niemieckiej niewoli od 1942 do 1945 roku. „Miałam 17 lat, gdy przedmieście Leningradu Strielna, gdzie się urodziłam i chodziłam do szkoły, zajęły wojska niemiecko-faszystowskie. A wiosną 1942 roku naziści porwali mnie z mamą do Niemiec, gdzie stałyśmy się 'ostarbeiterkami', innymi słowy 'wschodnimi niewolnicami'...” — pisała Wiera Pawłowna we wstępie do pierwszego wydania, wstępnie tym powściągliwym i zwięzłym streszczeniem męcząco-strasznych faktów biograficznych wyprzedzała oszałamiający swoją siłą dokument ludzki — świadectwo naoczne i uczestniczki jednej z najstraszliwszych tragedii XX wieku. „Po uwolnieniu nas przez wojska radzieckie w marcu 1945 roku wróciłyśmy do Ojczyzny. Jedyną moją 'trofie' z Niemiec był wtedy podniszczony słomiany 'sakwój' z paczką zapisków dziennikowych...” Zapisane częściowo na papierowym opakowaniu po niemieckich nawozach, te zapiski były starannie przechowywane przez Wierę Pawłowną przez całe życie i osobiście przygotowane przez nią do publikacji. Kronika czterech lat życia w niewoli składa się z czterech części książki „Szukaj mnie w Rosji”. W tym tomie znalazły się pierwsza i druga część dziennika Wiery Pawłowny Frolowej, obejmujące wydarzenia z lat 1942 i 1943.