Matisse w Maroku. Droga światła i koloru: dwa zimy, które zmieniły sztukę

Pojedyncza postać na pokładzie statku płynącego do Tangeru. Henri Matisse opuszcza Paryż.

Podczas gdy cały świat szalał na punkcie kubizmu Picassa z jego «Panny z Awinionu» (1907), Matisse, niedawny buntownik i przywódca fowistów, znalazł się w twórczej izolacji. Musiał uciekać i wybrał Afrykę Północną, Tanger.

Zobaczymy Maroko oczami Matissa: jak światło zalewa tarasy, jak cienie kładą się na starożytnych ścianach kasby, jak zwykła dziewczyna Zora staje się muzą, której obraz artysta będzie pielęgnować w pamięci przez dziesięciolecia. Te dwa zimy spędzone przez Matissa w Tangerze staną się przełomowym momentem w jego życiu.

Kiedyś Matisse nie odważył się nawet marzyć: tysiące widzów na całym świecie, od Paryża po Moskwę, będą przychodzić, aby zobaczyć jego prace. Jeff Koons opowiada o kryzysie twórczym i odrodzeniu, o poszukiwaniu inspiracji i cenie geniuszu. To historia o tym, że prawdziwa sława przychodzi nie do tych, którzy unikają niepowodzeń, ale do tych, którzy, nawet będąc samotnym i niedocenianym, nadal pracują, nie poddając się.

Okres marokański można śmiało nazwać twórczym odrodzeniem Matissa. Iwan Morozow, za którego pieniądze Matisse dotarł do Tangeru, wykupił najlepsze prace tego okresu. Wyprzedzając Europę o dziesięciolecia, rosyjscy kolekcjonerzy, Szcukin i Morozow, nabyli około 40 prac artysty, które dziś stanowią perełki Muzeum Puszkina.