Biblia. Stary Testament księga 1 i 2. Nowy Testament

Biblia jest nie tylko podstawą chrześcijaństwa, ale także najważniejszą częścią całej kultury światowej. Jej Stary Testament został napisany w języku pradawnym hebrajskim. Teksty te, tworzone od XV do I wieku przed naszą erą, były starannie zachowywane podczas przepisywania, a w X wieku naszej ery dzięki wysiłkom żydowskich uczonych – masoretów, – pracujących z dawnymi rękopisami Świętego Pisma, uzyskały ostatecznie ustabilizowaną formę. Stary Testament, przetłumaczony w III–I wieku przed naszą erą w Aleksandrii na język starogrecki, stał się znany jako Septuaginta, czyli „tłumaczenie siedemdziesięciu starców”. Na języku starogreckim napisany był również Nowy Testament Biblii. Pod koniec IV wieku naszej ery pojawiła się Wulgata – tłumaczenie Biblii na łacinę, i to właśnie ta „łacińska Biblia” została po raz pierwszy wydrukowana w 1450 roku przez Jana Gutenberga.
W IX wieku Cyryl i Metody przetłumaczyli Biblię na starosłowiański. Po pojawieniu się w Rosji druku, Biblię zaczęto wydawać właśnie w języku cerkiewnosłowiańskim; teksty te były używane zarówno w kościele, jak i w gospodarstwie domowym. W 1751 roku na polecenie cesarzowej Elżbiety zostały one porównane z Septuagintą, jednak w tym czasie język cerkiewnosłowiański rozumiało już daleko nie wszyscy Rosjanie, dlatego na polecenie Aleksandra I Biblie zaczęto wydawać w języku rosyjskim. Tłumaczenie zostało dokonane przez Synod – najwyższy organ państwowy zarządzania kościelnego, – dlatego zaczęto je nazywać synodalnym. Tłumaczenie 39 kanonicznych książek Starego Testamentu zostało zrealizowane z hebrajskiego (tekstu masoreckiego); dziesięć jego niekanonicznych książek zostało przetłumaczonych z greckiego, a jedna – z łacińskiej Wulgaty. Tłumaczenie Nowego Testamentu zostało wykonane z greckiego oryginału.

Ilustracje do książek (160 do Starego Testamentu i 80 do Nowego Testamentu) wykonał niemiecki malarz, rysownik i grawerer akademickiego kierunku, profesor drezdeńskiej Akademii Sztuk i dyrektor Galerii Obrazów w Dreźnie Juliusz Fejt Hans Snorr von Karolfeld (1794–1872). Już w marcu 1817 roku został członkiem Związku Świętego Łukasza, czyli towarzystwa nazarejczyków – twórczej grupy niemieckich i austriackich artystów romantycznych z początku XIX wieku, dążących do odnowienia estetyki i stylu artystycznego mistrzów średniowiecza i wczesnego włoskiego renesansu. Od 1824 roku Snorr nosił się z zamiarem stworzenia cyklu ilustracji do Biblii, a w końcu w 1860 roku jego plany zostały zrealizowane: w leipzigskim wydawnictwie Georga Wiganda ukazała się „Biblia w obrazkach” – książka, która z czasem została przetłumaczona na wiele języków i wielokrotnie wznawiana w różnych krajach świata.