Młot na czarownice

W historii ludzkości są książki stworzone, aby wpłynąć na umysły współczesnych i potomnych. Niektóre z nich na wiele wieków stały się moralnym drogowskazem, inne — mrożącymi krew w żyłach pomnikami minionych epok. Wśród tych ostatnich — książka «Malleus Maleficārum», fatalnie sławny «Młot na czarownice». Traktat został napisany w latach 1486–1487 przez inkwizytora Heinricha Kramera, który włożył w ten surowy tekst całe swoje oburzenie dotyczące werdyktu biskupa insburskiego: ten nie tylko uniewinnił kobiety, dla których Kramer domagał się kary śmierci przez spalenie na stosie, ale także nakazał samemu Kramerowi opuścić miasto. W pierwszej części autor mściwie oskarża urzędników, którzy zaprzeczają czarom, o herezję, w drugiej części maluje w barwnych opisach typy zła, popełnianego przez «służebników», a raczej «służebnice diabła», w trzeciej — formułuje dla swoich naśladowców zasady ścigania sądowego i okrutnego karania czarownic… Uważa się, że dziekan uniwersytetu w Kolonii inkwizytor Jakob Sprenger ma niewiele wspólnego z tekstem i został zaangażowany przez Kramera jako współautor tylko po to, aby nadać swojemu dziełu większy autorytet w oczach współczesnych. Trudno powiedzieć, co odegrało decydującą rolę, ale «Młot na czarownice» rzeczywiście miał zająć szczególne miejsce wśród nie małej liczby podobnych traktatów i posłużyć jako podręcznik metodyczny dla jednej z najciemniejszych stron w historii...