Ta książka — to społeczna historia życia artystek przełomu XIX i XX wieku. Analizując sztukę krajową, badaczki odwołują się do pamiętników i dokumentów osobistych, a także do autoportretów, które pozwalają zobaczyć, jak same artystki postrzegały siebie i swoje miejsce w społeczeństwie.
W książce szczegółowo opisany jest kontekst, w którym przebiegało zawodowe kształcenie kobiet w sztuce, a mianowicie historyczne transformacje kształcenia zawodowego i społecznego statusu artystki. Badaczki analizują takie aspekty genderowe, jak pochodzenie, małżeństwo, posiadanie dzieci, codzienność itp., które miały bezpośredni wpływ na karierę artystki. Historia rodzimej sztuki zyskuje przed czytelnikiem inny — kobiecy — wymiar. Nie ma w niej geniuszy, głębokich duchowych zawirowań, wielkich dzieł i osiągnięć, ale jest niewidoczny dla dużych narracji wymiar codziennej walki o prawo do bycia artystką.