Porzucona rodzina cesarska. Carskie Selo — Tobolsk — Jekaterynburg. 1917—1918

Sergej Władimirowicz Markow – przedstawiciel białej emigracji, monarchista, były oficer. Na I wojnę światową poszedł jako ochotnik w wieku 16 lat i w fatalnym 1917 roku spotkał się zupełnie młody, mając osiemnaście lat, jako chorąży, ale już z ciężkimi ranami... frontowymi i krzyżami Georgijewskimi za odwagę. Sergej Markow służył w Krymskim Pułku Kawalerii, którego szefem była cesarzowa Aleksandra Fiodorowna, troskliwie, matczyno odnosiła się do swoich oficerów, w tym – do „małego” Markowa, jak go nazywała. Były chorąży zachował lojalność wobec swojego „trzymanego szefa” na całe życie.
Był jednym z nielicznych oficerów, którzy starali się zrobić cokolwiek, aby ocalić rodzinę cesarską, która po rewolucji lutowej była aresztowana, nawet udał się do Tobolska, podążając za zesłaną cesarzową i jej bliskimi. Niestety, obserwowanie z daleka aresztowanych, nie mając możliwości pomocy, było niezwykle ciężkie. A udzielenie skutecznej pomocy w ich uwolnieniu, nie narażając życia członków rodziny cesarskiej na niebezpieczeństwo, chłopak-chorąży nawet z pomocą kilku przyjaciół nie zdołał.
W 1928 roku w Wiedniu ukazała się książka wspomnień Sergeja Markowa „Porzucona rodzina cesarska”, w której opowiada o wszystkim, co przeżył podczas rosyjskiej rewolucji, o ludziach z najbliższego otoczenia rodziny cesarskiej i o tym, jak ujawnili się w strasznych dniach narodowego buntu, o zaczynającej się w Rosji wojnie domowej i o obalonych władcach, którym nikt nie mógł pomóc w ostatnich dniach życia…