Prosta proza

Wiera Reznik – tłumaczka, literatka, nauczycielka. Tłumaczyła Ortegi y Gasseta, Jorge Luisa Borges'a, Miguela de Unamuno, Jorge Guillen'a, Octavio Pasa, Umberta Eco i innych autorów. Dwukrotnie była finalistką Nagrody Andrzeja Białego, a także została nominowana do nagrody „Jasna Polana”.
Książka „Prosta... proza” napisana jest pięknym, niezwykle spokojnym i dokładnym językiem, i nie jest tak prosta, jak sugeruje jej tytuł. Z pozoru banalne fabuły nie obejdą się tu bez odrobiny absurdu i fantasmagorii. Jeśli chodzi o ekspresję i spostrzegawczość, umiejętność uchwycenia i opisania najnieuchwytniejszych uczuć, stanów człowieka, najbardziej ulotnych myśli, prozę Wiery Reznik można by porównać z książkami Nabokova – ale jednocześnie są one napisane bez jakiegokolwiek naśladownictwa, własnym głosem. Na zewnętrznej płaszczyźnie w tych opowiadaniach i opowieściach nie dzieje się nic spektakularnego, żadnych czynów i katastrof – zwykłe spokojne życie, codzienne sprawy, ale na wewnętrznej płaszczyźnie mają miejsce tak zawrotne przygody wyobraźni i pamięci, że obserwacja ich wysyła czytelnika w magiczną, tajemniczą podróż.