Mity o śmierci. Od wysp błogosławionych i znaków-omenów do diabelskich rycerzy i daru nieśmiertelności

Skąd "wiemy", co nas czeka "po drugiej stronie"? Paradoksalnie, często — z opowieści tych, którzy rzekomo widzieli i odczuwali te miejsca: we śnie, w chorobie, na progu końca. Lub — z wymyślonych historii o tych opowieściach: w końcu jednym z głównych tematów mitologii, religii i literatury zawsze była nieuchronność śmierci — i niezgłębioność tego, co będzie po niej…

To właśnie o takich "wizjach" życia pozagrobowego i innego świata — lub "podróżach" do tych światów? — opowiada w swojej książce filolog średniowieczny, profesor Sorbony Claude Lecouteux. W opowieści tej znajduje się solidna baza zarówno znanych, jak i rzadkich źródeł: antyczne podania, teologiczne traktaty średniowiecza, romanse rycerskie, islandzkie sagi, ludowe baśnie oraz świadectwa osób, które przeżyły kliniczną śmierć. Ich "dane" są bardzo różne — i bardzo podobne. Jak i sam stosunek ludzi z różnych epok i krajów do własnego nieuchronnego losu.

Która z znanych nam historii zejścia do piekła — jest najstarsza? Dlaczego dusze mogą mieć różne kolory? Co pachnie w piekle i w raju? Czym "podróże" chrześcijańskich wizjonerów zasadniczo różnią się od szamańskich? Jak mit o Orfeuszu i Eurydyce przekształcał się w średniowiecznych poematach? I czym opowieści średniowiecznych mistyków przypominają narracje o doświadczeniu bliskiej śmierci?

"Mity o śmierci" — to imponująca podróż do świata wizji pozagrobowych, w którym stykają się mity, twórczość i dane współczesnej nauki.