Klio. Dialog historii i duszy pogańskiej

Charles Péguy (1873–1914), największy francuski chrześcijański pisarz i poeta przełomu XIX–XX wieku, który przeszedł praktycznie niezauważony przez współczesnych, w eseju filozoficznym «Klio, dialog historii i duszy pogańskiej» (1909) prowadzi polemikę z dominującymi ideami epoki modernizmu. W przeciwieństwie do modernizmu, który stara się rozłożyć ludzką historię «na czynniki pierwsze», Péguy postrzega historię nie jako osuszoną zbieraninę faktów, ale jako mistycznie-nieskończony paradoksalny narracyjnym, wybierając na narratora antyczną muzę historii Klio. Czytelnikom przyjdzie zmierzyć się wraz z autorem-rozmówcą w bogatych kulturowych reminiscencjach rozważań Klio: esej przypomina labirynt, w którym splatają się polemika z ideami Nietzschego, niemal poetyckie rozważania o linijkach Homera i zwrotkach Hugo, krytyka współczesnej burżuazji oraz zachwyt nad etydami Moneta.