Rośliny filozofów. Intelektualny herbarium

Przekraczając «za» fizykę, szanowana metafizyczna tradycja filozofii dalej czerpała ze swojej naturalnej podstawy, regularnie sięgając po roślinne metafory i alegorie, ale pozostawiając je na obrzeżach swojej uwagi, a tym samym «deprecjonując, instrumentując i banalizując» samo życie. Michael Marder podejmuje się dekonstrukcji tego niemal nieświadomego zwyczaju filozofów od starożytności po współczesność, ujawniając ukrytą w cieniu głównego toku myśli roślinną filozofię, która dosłownie wyrasta w pracach dwunastu znanych filozofów od Platona po Luce Irigaray. Palma Majmonidesa, winogrona Hegla, słoneczniki Derridy i inne «rośliny filozofów» pokazują się nie tylko jako «wysuszone w książkach» herbarium, sentymentalne uzupełnienie, lecz istotny aspekt nawet tych systemów filozoficznych, których droga do intelektualnych i duchowych wyżyn prowadziła przez ekocyd.