Benjamin Brecht

W listopadzie 1924 roku w Berlinie filozof i teolog Walter Benjamin poznaje poety-atheistę Bertolta Brechta. Mimo «nieklejącej się» rozmowy przy pierwszym spotkaniu, po kilku latach ich komunikacja staje się bardziej bliska i przeradza się w głęboką przyjaźń. W trakcie nieustannego dialogu pożyczają i autoryzują swoje idee: brechtowska zasada przerywania akcji w teatrze epickim znajduje analogię w jego własnej teorii myślenia obrazami (Denkbilder).

Zdaniem Hanny Arendt, w osobie Brechta i Benjamina «największy z żyjących niemieckich poetów spotkał się z najważniejszym krytykiem swojego czasu». W tym wydaniu zebrano prace Benjamina, rozwijające idee Brechta o teatrze i sztuce, teksty komentujące jego utwory poetyckie oraz recenzję «Trzech groszy powieści» i wspomnienia o rozmowach z «Bertem». W rozmowie z Teodorem Adorno, już po tragicznej śmierci przyjaciela, Brecht przyznał, że uważa Benjamina za «swojego najlepszego krytyka».