Filozofia stoicyzmu, głosząca wytrwałość i odwagę, brak strachu i cierpliwości, pogardę dla śmierci i dążenie do cnoty, stanowiła moralną podstawę świata antycznego. Kierowała działaniami ludzi i ustalała formy zachowania wśród wykształconej elity w Grecji i Rzymie aż do III wieku naszej ery.
Stoicy uważali: ważne jest, aby zrozumieć, co można zmienić w tym, co się nam przydarza, a gdzie człowiek jest bezsilny. Tam, gdzie istnieje możliwość wykazania woli, zmienienia wydarzeń na swoją korzyść bez szkody dla innych, człowiek może to zrobić. Ale nie ma sensu walczyć z żywiołami i wolą bogów. I tam, gdzie nic od nas nie zależy, lepiej zachować spokój i nie marnować sił na zgiełk. Prawdziwy stoik, kierując swoim umysłem i uczuciami, może rozwinąć odporność na nieszczęścia i przeciwności losu. Najważniejsze to nauczyć się rozróżniać okoliczności, na które człowiek może wpływać, od tych, które przynosi los.
«Samotność ze sobą» — notatki rzymskiego cesarza Marka Aureliusza, w których refleksjonuje nad ogólnym dobrem, relacjami międzyludzkimi, cnotami, ekonomią i innymi. Idea przemijania życia, które zależy od losu, jest leitmotivem całego zbioru. Według Marka Aureliusza, w trudnych czasach tylko filozofia może pocieszyć i stać się jedynym wsparciem w życiu.
«Samotność ze sobą» Marka Aureliusza ukazuje się w tłumaczeniu L.D. Urusowa.