Cechy narodowego PR-u. PRawdziwa historia Rusi od Ruryka do Piotra

Każdy twój krok, tym bardziej każdy twój zakup (a ostatecznym celem każdego PR-owca jest zawsze coś ci sprzedać, czy to batonika, czy kandydata na posła) – jest wynikiem skomplikowanej interakcji twoich własnych uczuć, emocji i przekonań oraz obcych, narzuconych ci. Problem polega na tym, że zwykły człowiek nigdy nie zrozumie, gdzie są jego „własne” myśli, a gdzie te, które mu podstępnie „wpychano”. Dokładniej, „wpiarano”. Bezpośrednim interesem każdej władzy jest zmusić cię, jako wyborcę i podatnika, do zachowania się tak, jak tego potrzebuje, tej samej władzy. Przy tym pożądane jest, abyś szczerze uważał, że twoje zachowanie nie jest czymś narzuconym ci przez władzę, ale twoim własnym wolnym wyborem… A co ma z tym wspólnego historia Rosji? Sztuka zarządzania komunikacją publiczną istniała zawsze, a historia daje jej doskonałe przykłady – od Włodzimierza Monomacha do Józefa Stalina. Intuicyjni geniusze PR – mężowie stanu, pierwsi profesjonaliści – najemnicy PR (pojawili się już w XII wieku), klasyczne kampanie wyborcze w średniowieczu z pełnym zestawem nowoczesnych technologii politycznych, oryginalna kreatywność – to wszystko było w obfitości w naszej historii. Ruś IX–XVII wieku – epoka wielkich władców, wielkich wojowników i wielkich PR-owców. To nie jest książka o tym, „jak było naprawdę”. To książka o tym, jak wykorzystywano i przedstawiano fakty historii. To PRawdziwa historia Rusi.