Prawo do życia. Historia kary śmierci

Ofiary, krwawe zemsty, egzekucje — wszystkie te formy legalnego pozbawienia życia innych ludzi istniały od głębokiej starożytności i były uważane za niezbędne. Jednocześnie ludzie zawsze rozumieli, że kara śmierci jest straszna. Nieprzypadkowo przestępców często skazywano na wygnanie, aby nie zbrukano rodzinnej ziemi przelaną krwią. Nieprzypadkowo Sokratesa nie mogli skazać na śmierć, dopóki nie wrócił do Aten statek wysłany na święto — gdyby filozof wypił kielich z cykuty w momencie, gdy odbywały się rytuały na cześć Apollona, bóg byłby obrażony. Nieprzypadkowo katów się obawiano i ich unikano. A jednak w różnych epokach, w różnych społeczeństwach i kulturach ludzi skazywano na śmierć. O tym, jak odnosili się do tego zwykli obywatele, politycy, filozofowie, pisarze, artyści, opowiada historyk Tamara Ejdelman.