Usnogi rak Charlesa Darwina i pająk Davida Bowiego: Jak nazwy naukowe wychwalają bohaterów, awanturników i łotrów

Od momentu wprowadzenia w XVIII wieku binominalnego systemu nazw naukowych przez Karola Linneusza, naukowcy często nadawali gatunkom zwierząt i roślin imiona tych, których chcieli uwiecznić lub oczernić. W swojej fascynującej, wciągająco napisanej książce Steven Hurd przedstawia zdumiewające, pouczające, a czasem i skandaliczne historie, które leżą u podstaw taksonomicznej nomenklatury, od samego Linneusza, który nadał drobnemu nieprzyjemnemu chwastowi imię swojego naukowego rywala, po ostatnią modę na nazywanie gatunków na cześć idoli pop-kultury, co doprowadziło do powstania pająka Davida Bowiego, meduzy Franka Zappy i muchy Beyoncé. Niektórzy naukowcy rozwiązywali swoje ideologiczne nieporozumienia, wymieniając się obraźliwymi nazwami, a inni nadawali kwiatom lub pięknym meduzom imiona swoich tajnych ukochanych. Dzięki tym nazwom zachowujemy pamięć o mało znanych naukowcach-ruchowcach, podróżnikach i po prostu odważnych ludziach, bez których wiele odkryć w biologii byłoby niemożliwe. Nazwy naukowe mogą wiele powiedzieć zarówno o tych, którym są poświęcone, jak i ich autorach — ich światopoglądzie, upodobaniach i słabościach.