Gdyby nie łaźnia, wszyscy byśmy zginęli

Dla Rosjanina łaźnia to oczywiście nie tylko możliwość umycia się i wykąpanie (choć jaka rosyjska łaźnia bez pary). To także przestrzeń, w której sacrum spotyka się z profanum, duchowe z cielesnym, a ten świat styka się z tamtym światem. W różnych epokach miejskie łaźnie były zarówno miejscem, gdzie destylowano samogon, jak i rajami, gdzie można było znaleźć całą masę wątpliwych przyjemności, i klubami, gdzie wygłaszano wolnomyślicielskie przemówienia, oraz specyficznymi forum, gdzie można było zawrzeć transakcje handlowe, i windami społecznymi, pomagającymi w awansie w pracy lub w budowaniu kariery politycznej. Profesor slawistyki Ethan Pollak napisał szczegółową i fascynującą historię rosyjskiej łaźni, opierając się na materiałach archiwalnych, tekstach artystycznych, obrazach, wspomnieniach i, oczywiście, na osobistym doświadczeniu.