Brudne średniowiecze. Mity i legendy o higienie

Książka historyka i rekonstruktora Ekateriny Miszanyenkowej poświęcona jest obalaniu popularnych mitów o epoce średnich wieków.
W średniowieczu ludzie byli strasznie brudni i cuchnący — nigdy się nie myli, nie prali ubrań, rycerze załatwiali się prosto pod siebie, w zbrojach, a szerokie... kapelusze noszono, aby chronić się przed pomyjami i zawartością nocników, regularnie wylewanymi z okien. Królowa Izabela Kastylijska przysięgła nie zmieniać bielizny, dopóki Maurowie nie zostaną wygnani z Hiszpanii, i myła się tylko dwa razy w życiu. Od Ludwika XIV cuchnęło "jak od dzikiego zwierzęcia". Król Fryderyk Barbarossa prawie utopił się w nieczystościach. A na okna brytyjskiego parlamentu wieszano aromatyzowane zasłony, aby chronić się przed smrodem, wydobywającym się z Tamizy.
Co z tego jest prawdą, a co zmyślone? Jak naprawdę wyglądała średniowieczna łaźnia lub toaleta? Jak nasi przodkowie prali bieliznę i jakich perfum używali? Przyjrzyjmy się faktom.