Moje życie w sztuce. W sporach o Stanisławskim

W historii kultury rosyjskiej jest wiele nazwisk wielkich działaczy sztuki, które stanowią chwałę i dumę narodu. Wśród nich szczególne miejsce należy do wielkiego reżysera, nauczyciela kilku pokoleń artystów, aktora, wielkiego reformatora sztuki teatralnej K. S. Stanisławskiego. Ten wybitny teoretyk teatru nie tylko twórczo inspirował, tworzył wspaniałe przykłady sztuki teatralnej, ale i głęboko analizował proces twórczości scenicznej. Jego estetyczne poglądy, reżyserskie nowatorstwo, opracowany przez niego system realistycznej twórczości aktorskiej miały ogromny wpływ na rozwój światowej kultury teatralnej. Klasyczne dzieło Stanisławskiego "Moje życie w sztuce", wydane w wielu językach świata, stało się książką obowiązkową dla każdego pracownika i miłośnika teatru. Zawiera doświadczenia kilku pokoleń artystów oraz formułuje najważniejsze zasady współczesnej estetyki teatralnej.
Władimir Nikołajewicz Prokofjew - jeden z najwybitniejszych badaczy i propagatorów dziedzictwa K. S. Stanisławskiego, znany rosyjski i radziecki teatrolog, historyk sztuki. Od 1950 roku kierował komisją badawczo-naukową zajmującą się studiowaniem i publikacją dziedzictwa K. S. Stanisławskiego oraz W. I. Namiotowicza-Danczenki. W. N. Prokofjew jest redaktorem, kompilatorem i komentatorem prac K. S. Stanisławskiego oraz autorem szeregu artykułów i książek poświęconych temu wielkiemu reformatorowi teatru.
Książka "W sporach o Stanisławskiego" powstała w atmosferze ostrych teatralnych dyskusji o dziedzictwie Stanisławskiego, które miały miejsce w latach 50-60 XX wieku. W niej toczy się spór o drogi rozwoju teatru, przedstawiona jest walka różnych poglądów i kierunków w sztuce scenicznej. Autor omawia relację szkoły Stanisławskiego z koncepcją teatru umownego Mejerholda, teatralnością Wachtangowa, teorią teatru epickiego Brechta. Występując przeciwko wulgaryzacji idei Stanisławskiego, W. N. Prokofjew ujawnia postępowy sens jego nauki.