Piosenki księcia

Tetralogia «Piosenki księcia, który włada kluczami» została napisana w drugiej połowie lat 60. XX wieku i odzwierciedla krąg ówczesnych poszukiwań Tarshisa: teatr absurdu, dążenie do krótkich aforycznych wyrażeń, wielowarstwową metaforykę i biblijną symbolikę. Fabuły powieści w dużej mierze wyrastały z wydarzeń biograficznych, takich jak znajomość z mężem Siergiejem Sigowem (1947–2014), poetą, artystą i przyszłym partnerem twórczym, nauka na uniwersytecie czy wydarzenia polityczne w ZSRR tamtych lat. Jednak cały kontekst Tarshis starannie ukrywa za pomocą licznych kontaminacji, zamian, podstawień. Na przykład, trudno odróżnić w pierwszej powieści tetralogii, «Procesie nad Szkotem», fabułę sprawy Siniawskiego i Danielsa, którą Tarshis uważnie śledziła, a w postaci «Szkota» — Siergieja Sigowa. Druga powieść, «Książę mojej smutku», stylistycznie i tematycznie kontynuuje «Szkota», podczas gdy nieco późniejsze «Pojedynek» i «Idol» pokazują zmianę relacji z Sigowem i nowe, w dużej mierze inwersyjne, rozumienie kobiecej podmiotowości.