Zabawa katastrof

Zbiór «Zabawa katastrof» (1919), z którym Giuseppe Ungaretti, jeden z najważniejszych włoskich poetów XX wieku, wszedł do «wielkiej» literatury nie tylko Włoch, ale i całej Europy, odzwierciedla pierwszy etap jego sześćdziesięcioletniej drogi twórczej. Główną część książki stanowi cykl frontowy, narodzony w okopach i na drogach I wojny światowej. Wojenne próby okazują się dla poety wewnętrzną wędrówką, w której szuka odpowiedzi na najważniejsze pytania: o Bogu, o sensie wszechświata i ludzkiego życia. Psychofizyczne napięcie człowieka, podległego wszelkim zawirowaniom wojennego losu, stara się wyrazić nie opisami, nie epitetami, ale intensywną, urwaną dykcją, czasem brzmiącą jak magiczne zaklęcie. Niniejsze wydanie jest wzbogacone wstępnym artykułem i komentarzami tłumacza Piotra Epifanowa.