Gnostycy. Tobiasz Czereton

Po grecku słowo «gnoza» oznacza «wiedza». Gnostycy używali go do oznaczania duchowej wiedzy. Wierzyli, że wiedza jest w stanie uwolnić ich od zła materialnego wszechświata. Jako mistyczna wersja tradycji chrześcijańskiej, gnostycyzm był poddawany presji oficjalnego kościoła i, w związku z tym, do dziś pozostaje mało znany lub niedopowiedziany. Tobiasz Czereton otwiera gnozę dla szerokiego kręgu ciekawych czytelników i ma nadzieję przywrócić gnostycyzmowi własną historię, nie redukując go do herezji ortodoksji. «Ewangelię gnostyckie», pochowane w IV wieku w Nag Hammadi w Egipcie i odkryte w 1945 roku, stają się punktem wyjścia duchowej podróży rozciągającej się na dwa tysiąclecia i na całej Europie. Szczególną uwagę poświęca Południowej Francji XII i XIII wieku, ponieważ to tam gnostycyzm, będący na skraju wyginięcia, odrodził się w postaci ruchu katarów, herezji tak odrażającej dla kościoła, że ta założyła Inkwizycję specjalnie dla jego zniszczenia. Jednak ogień i miecz nie mogły wykorzenić idei gnostyków. Są one nieodłączną i przekonującą częścią naszej kultury, ponieważ wpływ gnostyków rozszerzył się również na takie postacie jak filozof-humanista Pico della Mirandola, poeta William Blake i kompozytor John Lennon, który podziwiał gnostyków, ponieważ «sami stali się Chrystusami».