Międzyklanowa walka w Japonii w drugiej połowie XII wieku trzykrotnie prowadziła do konfliktów zbrojnych – w latach 1156, 1159–1160 i 1185. To był czas przyjścia do absolutnej władzy, niepodzielnej dominacji, a następnie miażdżącej klęski i zagłady feudalnego rodu Taira pod ciosami rywalizującego z nim rodu Minamoto. Każdy z tych konfliktów stał się podstawą serii ustnych opowieści, nazywanych „gunki” (dosłownie „wojenne opowieści”). Najstarsza z nich, „Hōgen monogatari”, opowiada o zamieszaniu z 1156 roku, kiedy po śmierci eks-imperatora Toba trzy duże rody feudalne (Fujiwara, Taira i Minamoto) stanęły przeciwko sobie w walce o najwyższą władzę. Czwartą stroną konfliktu były duże buddyjskie klasztory z groźnymi mnichami-wojownikami. To była bratobójcza bitwa nie na życie, a na śmierć, w której syn stawał przeciwko ojcu, brat przeciwko bratu, łamiąc wszystkie ludzkie i niebieskie prawa.
O tych okrutnych czasach pisano ballady, które przy akompaniamencie japońskiej lutni biwa śpiewali wędrowni opowiadacze biwa-hoshi – średniowieczni Japończycy wierzyli, że opowieści o zmarłych bohaterach przynoszą ukojenie ich niespokojnym duszom...
