Giuseppe Bergman. Tom 4. Mitologiczne przygody

W tamtych latach, a mianowicie na początku lat siedemdziesiątych, słowo «przygoda» budziło pewną niezręczność, jeśli nie otwarte pogardę. Wszyscy szanujący się literaci, filmowcy i autorzy komiksów byli zmuszeni zwracać się ku egzystencjalnym, społecznym lub politycznym tematom, starannie unikając nawet najmniejszych podejrzeń o «ucieczkę od rzeczywistości».
Jednak był jeden człowiek, jeden wędrowny rycerz, który walczył jak lew o prawo do dumnie noszenia sztandaru poszukiwaczy przygód. Dla Ugo Pratta przygoda była życiowym kredo, które ogłaszał w swoich niezwykłych rysunkowych historiach, a najważniejszym świadectwem tego była jego własna życie.
Moja osobista przygoda oraz przygoda Giuseppe Bergmana zaczęły się dzięki temu, że miałem szczęście poznać Ugo Pratta i stać się jego oddanym uczniem.
Rozmowy z Mistrzem skłoniły mnie do zadania wielu pytań.
Dlaczego literatura przygodowa jest tak nisko ceniona? Czyż nie uczono nas w szkole, że «Odyseja» Homera to jeden z kamieni węgielnych naszej cywilizacji?
Dlaczego wielka epoka literatury przygodowej — epoka Melville'a, Conrada, Stevensona, Londona, Kiplinga i wielu innych doskonałych opowiadaczy — stopniowo odeszła w przeszłość, mniej więcej w tym samym czasie, kiedy do produkcji przemysłowej wprowadzono linię montażową?
Może przygoda jest niezgodna z naszym społecznym ustrojem? Ale dlaczego?