Bezdomni. Włóczęgowskie dzieciństwo w radzieckiej Rosji (1917–1935)

Wśród straszności XX wieku niewiele może się równać z fenomenem bezdomnych, tak nazywano w powojennej Rosji dzieci i nastolatków, którzy osierocili po I wojnie światowej i wojnie domowej. W 1922 roku było ich od sześciu do siedmiu milionów. Brudni, ubrani w łachmany, wędrowali sami lub w grupach po miastach i na wsiach w poszukiwaniu jedzenia, przemieszczali się po kraju, łapiąc się wagonów pociągów, znajdując schronienie przed mrozem w piwnicach dworców lub w śmietnikach, doprowadzeni głodem do aktów agresji i przemocy.
W latach 30. tema ta była cenzurowana przez państwo, które nie mogło dopuścić do istnienia bezdomnych dzieci w «raju» społeczeństwa radzieckiego. W ostatnich dziesięcioleciach bezdomność stała się przedmiotem badań historycznych. Jednak tylko Luciano Mecacchiowi udało się, dzięki bezpośrednim świadectwom i dokumentom z tamtego okresu, z których wiele było badanych po raz pierwszy, przedstawić pełną rekonstrukcję losów głównych bohaterów, rzeczywistość życia których dziś czasami wydaje się fikcją. W 2022 roku książka otrzymała najwyższą nagrodę Florenckiej Nagrody Literackiej «Złoty floren» w kategorii «Literatura dokumentalna».