Tajnopis. Nabokov. Archiwum. Podtekst

Włodzimierz Nabokov opierał się przed lekturą swojej prozy przez pryzmat szkiców i rękopisów. Jednak złożona konstrukcja narracyjna jego dzieł, ich stylistyczna wyrafinowanie i ontologiczna wielowymiarowość czasami mogą zostać ujawnione czytelnikowi tylko w wyniku zestawienia pierwotnego zamysłu i ostatecznej wersji tekstów artystycznych, niezależnie od tego, czy jest to powieść, opowiadanie czy autobiograficzny narrativ. "Tajnopis: Nabokov. Archiwum. Podtekst" stanowi doświadczenie archiwalnej interpretacji jego prac z końca lat 30. do połowy lat 50.: wspomnień "Inne brzegi", powieści "Kamera obskura", "Pod znakiem nieślubnych" i "Pnin" oraz opowiadań "Ultima Thule", "Siostry Wain" i "Lans" z pomocą starannie ukrytych w rękopisach, dziennikach i listach Nabokova kodów lub "kluczy". Badanie obejmuje publikację i analizę Dziennika z 1951 roku, odrzucony przez autora szkic zakończenia powieści "Kamera obskura", esej W.E. Nabokowej "O dzieciństwie Dmitrija", zręcznie wpleciony w ostatni rozdział autobiografii męża, a także przegląd korespondencji Nabokova z redaktorem magazynu "New Yorker" Katarzyną White, która rzuca światło na zagadki "Pnin".