Notatki o widzianym i słyszanym

Jewelalia Pawłowna Kazanowicz (1885–1942) stała u podstaw Domu Puszkinowskiego, w którym od 1911 roku zajmowała się katalogowaniem materiałów, pełniła obowiązki bibliotekarki, asystentki kustosza zbiorów książkowych, a następnie pracownika naukowego. W publikowanych dziennikach, które obejmują okres od 1912 do 1923 roku, Kazanowicz poświęca dużo uwagi nie tylko Domowi Puszkinowskiemu, ale także Petersburskim wyższym kursom dla kobiet (Bestużewskim), które ukończyła w 1913 roku. Pisze o znanych pisarzach i badaczach literatury, z którymi miała okazję się spotkać i rozmawiać (A. A. Błok, F. K. Sołogub, N. A. Kotliarewski, I. A. Szlajpkin, B. L. Modzalewski i wielu innych) oraz słynnych artystach A. E. Jakowlew i W. I. Schuchajew. Kazanowicz mogła powiedzieć o sobie słowami ulubionego Tiutczewa: „Błogosławiony, kto odwiedził ten świat w jego krytycznych momentach...”; przełomowe wydarzenia historyczne odbiły się w zapiskach dziennikowych w opisach codziennego życia, utrwalonych przez uważnego obserwatora.