Uczta. Platon

«Uczta» Platona — centralne dla światowej kultury dzieło, traktujące miłość nie tylko jako naturalny, ale i jako społeczny oraz twórczy początek. Do «Uczty» sięgają również liczne zwyczaje zakochania i relacji międzyludzkich, a także wyobrażenia o wartości twórczej jednostki. Wyraziste i wyraźne obrazy rozmówców Sokratesa, podwyższony dramatyzm, gra najróżniejszymi stylami poetyckimi i prozatorskimi, sprawiają, że «Uczta» pozostaje niewyczerpalnym zasobem «romantycznego» stylu myślenia. W pewnym sensie «Uczta» to projekt nie tylko powieści jako dzieła literackiego, ale powieści jako instytucji społecznej. Sens skomplikowanego dialogu Platona daleko wykracza poza wychwalanie idealizowanej miłości, na co niechcący wskazują przestarzałe tłumaczenia i interpretacje. Tekst «Uczty» jest podany w tłumaczeniu profesora RGGU Aleksandra Markowa, uwzględniającym najnowsze filozoficzne i filologiczne interpretacje centralnego dzieła Platona.