Jaką rolę odgrywała śmierć dla mieszkańca chrześcijańskiej Europy gdzieś w XV wieku? Nie była to tylko rozproszenie w nicości — jak dla wielu z nas dzisiaj. Kiedyś była uwolnieniem od ziemskich ciężarów. Potem — "kryzysem", osobistym Sądem. Niezmiennie — najważniejszym wydarzeniem w życiu. A nawet zjawiskiem Prawdy.
Nowa książka historyka średniowiecza Igora Łużewskiego — to fascynująca opowieść o europejskiej tradycji rozumienia śmierci: od Antyku, bez którego średnie wieki nie mogą być zrozumiane, aż po nie same — i po nasze czasy. To historia teologów, którzy rozmyślali o duszy, kostnicach i cmentarzach, rzeźbionych nagrobkach, aniołach i demonach. Historia o "sztuce umierania" — i o tym, jak patrzeć w oczy śmierci, pamiętając o Bogu.
Jakie są różnice między zwykłą śmiercią, śmiercią duszy a śmiercią w grzechu? Czy koniec może być "dobrem"? Jak to się stało, że dolina Hinnom pod Jerozolimą stała się piekłem? Jak chrześcijanie przygotowywali się do śmierci i co rzekomo działo się z nimi w momencie umierania? I dlaczego śmierć każdej osoby — to obraz Krzyżowej śmierci Chrystusa?
Dowiesz się, jak śmierć była rozumiana w antycznej, żydowskiej i chrześcijańskiej tradycji, jak ludzie wyobrażali sobie duszę i sam proces umierania — i jak się niepokoili, ale nie upadali na duchu w obliczu nieprzebranej pustki, którą stwarza śmierć.
- Dla wszystkich, którzy interesują się historią Antyku i średniowiecznej Europy.
- Dla tych, którzy są ciekawi ewolucji ludzkiego stosunku do śmierci.
- Dla tych, którzy interesują się kulturą w jej niezwykłych aspektach.